Σάββατο, 31 Αυγούστου 2019

ευτράπελα : ο κορυφή του ...Περίανδρου

➤ από το βιβλίο των Γ. Τανιμανίδη - Γ. Θ. Αντωνιάδη, το αντάρτικο στον Πόντο - σ. 325





τη Σαμοήλ ο άρκον...

➤ ένα διήγημα από τον Χρήστο Σαμουηλίδη που δημοσιεύθηκε στην Ποντιακή Στοά, τόμος 1975-1984
 διαδραματίζεται στο χωριό Μαναστήρ' της Άτρας (Αργυρούπολη) και περιγράφει πως ο Σαμοήλ κατάφερε έπιασε και εξημέρωσε την αρκούδα η οποία έφαγε το βόδι, τον Σαρή, της οικογένειας. Την αρκούδα στην συνέχεια έζεψε και της ανέθεσε όλες της δουλειές
 ο Χρ. Σαμουηλίδης υπήρξε για πολλά χρόνια συνεργάτης του ΚΜΣ (1955-1970) και γύρισε όλη την Ελλάδα συλλέγοντας υλικό -βλέπε ανάρτηση μας εδώ
 λίγο μεγάλο αλλά έχει ενδιαφέρον, δίνει μια πολύ καλή εικόνα της ζωής στα χωριά του ιστορικού Πόντου.
 άλλη ανάρτηση μας για το Μαναστήρ' εδώ











βιογραφίες : Αθηνά Καλλιγά - Μακρίδου ( 1901 - 1999 )

➤ γεννήθηκε το 1901 στην Κρίμσκαγια του βορείου Καυκάσου. Οι γονείς της – ο Χριστόφορος Γεωργίου Μακρίδης και η Αρτεμισία Παναγιώτου Κακουλίδου – είχαν 7 παιδιά, το μικρότερο από τα οποία ήταν η ίδια. Τόσο ο παππούς της, Γεώργιος Χριστοφόρου Μακρίδης, όσο και ο πατέρας της, ήταν ιδιοκτήτες ιστιοφόρων και καραβοκύρηδες.

η οικογένεια του πατέρα της είχε εγκατασταθεί στο βόρειο Καύκασο μετά το τέλος του ρωσοτουρκικού πολέμου (1877-78). Ο Α’ παγκόσμιος πόλεμος και η Οκτωβριανή Επανάσταση έγιναν αιτία ν’ αρχίσει αργά τις σπουδές της. Έτσι, γράφτηκε στο Ζάππειο Παρθεναγωγείο της Κωνσταντινούπολης μόλις το 1921 και διδάχτηκε κοντά στα άλλα γαλλικά, αγγλικά και μουσική (πιάνο), ενώ ήδη γνώριζε πολύ καλά και τα ρωσικά. Το 1928, αμέσως μετά την άφιξή της στην Αθήνα, αρχίζει να εργάζεται σε ένα γραφείο αντιπροσωπειών.

στη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου και της κατοχής, παντρεύεται (1943) τον Διονύσιο Καλλιγά, γίνεται μητέρα (1946), και ταυτόχρονα δουλεύει στον Ερυθρό Σταυρό.


η Αθηνά Μακρίδου-Καλλιγά, που δεν γνώρισε άμεσα τον Πόντο, εκτός από ένα διάστημα μικρής παραμονής της στην Τραπεζούντα, στην παιδική της ηλικία, τον είχε και τον διατηρούσε μέσα στην ψυχή της και τίμησε με το παραπάνω τον τίτλο της Πόντιας μάνας.

η δράση της στο χώρο των ποντιακών σωματείων αρχίζει το 1957. Αποτελεί ιδρυτικό μέλος της Παμποντιακής Ένωσης και μετά την έγκριση του Καταστατικού εκλέγεται γενική γραμματέας στο πρώτο 25μελές Δ.Σ. Εκεί προσφέρει τις υπηρεσίες της με ζήλο. 

το 1967, μαζί με τον Ηλία Τσιρκινίδη, πρωτοστατεί στη σύσταση του Καλλιτεχνικού Οργανισμού Ποντίων Αθηνών και εκλέγεται γενική γραμματέας στο πρώτο Δ.Σ., θέση που διατηρεί συνεχώς μέχρι το 1981, οπότε λόγω φόρτου εργασίας (καθήκοντα γενικής γραμματέα στην Επιτροπή Ποντιακών Μελετών) παραιτείται. Δεν παύει όμως να προσφέρει τις υπηρεσίες της είτε ως μέλος του Δ.Σ. είτε ως απλό μέλος του σωματείου. 

η ήρεμη φυσιογνωμία της Αθηνάς, η απλότητά της, η ευγένεια, η ταπεινοφροσύνη, το εξαίρετο ήθος της, σπάνια χαρίσματα που διέθετε, σε συνδυασμό με το υψηλό μορφωτικό της επίπεδο και τη γλωσσομάθειά της, συνέβαλαν στην ανάπτυξη τέτοιων δραστηριοτήτων που προώθησαν τον Κ.Ο.Π.Α. Όλες οι δραστηριότητές του : παραδοσιακό ποντιακό θέατρο, εκδόσεις, προκηρύξεις θεατρικών διαγωνισμών στην ποντιακή διάλεκτο, διαλέξεις, επαφές με το εξωτερικό και πολλές άλλες, φέρνουν την σφραγίδα της. Αναφέρουμε τη συμμετοχή της Ελλάδας στο 8ο ετήσιο λαογραφικό φεστιβάλ του Σμιθσωνείου Ινστιτούτου Ουάσιγκτων τον Απρίλιο του 1974, με 30μελή ομάδα (20 Πόντιοι και 10 Καρπάθιοι), της οποίας την όλη διεκπεραίωση οργανώσεως και καθοδηγήσεως το Υπουργείο Πολιτισμού εμπιστεύθηκε στον Κ.Ο.Π.Α., με υπεύθυνη συνοδό κα διερμηνέα την Αθηνά Καλλιγά.

εκτιμώντας όλα τα παραπάνω προσόντα της ο τέως πρόεδρος της Επιτροπής μας, Οδυσσέας Λαμψίδης, της ανέθεσε το έργο της γενικής γρμματείας στην Επιτροπή Ποντιακών Μελετών, θέση που υπηρέτησε επάξια για 25 περίπου χρόνια. Χαίρεται κανείς να διαβάζει τα κείμενα των πρακτικών και της αλληλογραφίας, θαυμάζοντας την άρτια στρωτή γλώσσα, την ορθή διατύπωση των ιδεών και την άψογη ορθογραφία της. Εκτός των υπηρεσιών της ως γεν. γραμματέας, προσέφερε στην Ε.Π.Μ. πολλά από τα οικογενειακά της κειμήλια, αρκετά από τα οποία σήμερα κοσμούν το Μουσείο της, καθώς και το προσωπικό φωτογραφικό της αρχείο.

η Αθηνά Μακρίδου-Καλλιγά υπήρξε αρχόντισσα σε όλη της τη ζωή. Διακρίνονταν παντού για την πνευματική και ψυχική της καλλιέργεια. Ήταν σεμνή, ειλικρινής και υπομονετική. Γλυκιά και φιλική στη συμπεριφορά της με τους συνανθρώπους της. Απεβίωσε στην Αθήνα το Μάρτιο του 1999.

από την σελίδα της ΕΠΜ, η φωτό από την Εγκυκλοπαίδεια του Π.Ε.

άρθρα της στο ψηφιακό αρχείο της ΕΠΜ

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2019

Χαράλαμπος Μητσόγλου : ζωντανός μάρτυρας της ιστορίας του τόπου μας

εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της 13.2.2010
του Φώτη Κουτσαμπάρη

Στα 109 γενέθλιά του ο Χαράλαμπος Μητσόγλου περιγράφει στη "Μ" τη φυγή του από τον Πόντο και τα μετέπειτα πέτρινα χρόνια στην Ελλάδα. Έχει βιώσει τη γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού το 1919 ως αντάρτης στα βουνά του Πόντου, γνώρισε την προσφυγιά μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, ψήφισε για πρώτη φορά το 1933, πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο το 1940, τραυματίστηκε σε ενέδρα ανταρτών στον εμφύλιο το 1947.

Απέκτησε έξι παιδιά, το μεγαλύτερο εκ των οποίων μια κόρη που είναι σήμερα 82 χρονών, δώδεκα εγγόνια, δεκαέξι δισέγγονα και δύο τρισέγγονα, ενώ έχασε και τις δύο γυναίκες που παντρεύτηκε. Μετά από όλα αυτά, ο κ. Χαράλαμπος Μητσόγλου, ανήμερα της ονομαστικής του εορτής, γιόρτασε τα 109α γενέθλιά του στο σπίτι της μικρότερης κόρης του στον Ασκό Θεσσαλονίκης παρέα με τη "ΜτΚ", και ύστερα πήγε να παίξει χαρτιά στο καφενείο, που είναι η αγαπημένη του καθημερινή συνήθεια. "Είμαι 9 χρονών. Το κοντέρ μηδένισε στα 100 κι άρχισε να μετρά από την αρχή", λέει με χιούμορ ο κυρ Χαράλαμπος, πιθανόν ο μεγαλύτερος σε ηλικία Έλληνας σήμερα, ο οποίος χαίρει άκρας υγείας.

Ο κ. Μητσόγλου, γιος εμπόρου καπνού στην ευρύτερη περιοχή της Σαμψούντας, γεννήθηκε το 1902 (10 Φεβρουαρίου) στην Τοούζ Αγά (*) της Πάφρας του Πόντου. Σε ηλικία 12 ετών, το 1914, κι ενώ είχε ξεκινήσει ο διωγμός των Αρμενίων από τους Τούρκους, αναγκάστηκε να ανέβει στο βουνό μαζί με τον πατέρα του, τη μητέρα του, τον αδελφό του και τις τρεις αδελφές του, για να γλιτώσουν τη ζωή τους. "Ζούσαμε σαν αγρίμια. Θυμάμαι που έτρωγα χελώνες. Μετά από δύο χρόνια κατεβήκαμε από το βουνό. Για να δούμε αν είχε μπλόκο βάλαμε να πηγαίνει μπροστά μια αγελάδα. Αν άρχιζαν οι πυροβολισμοί με το πέρασμα της αγελάδας, εμείς θα προφυλαγόμασταν. Το 1918 όμως γύρισα πάλι στο βουνό, όταν άρχισαν να μαζεύουν κόσμο και να τους εξοντώνουν. Έτσι έχασα τους γονείς μου και τον αδελφό μου. Τους είχαν σʼ ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης και δεν τους έδιναν νερό", θυμάται ο υπεραιωνόβιος.


Πρόσφυγας στη μάνα πατρίδα
Η μετοίκηση έγινε το 1924. Όπως περιγράφει ο κ. Χαράλαμπος, "μπήκαμε σʼ ένα καράβι στην Σαμψούντα με τις τρεις αδελφές μου, δίνοντας 8.000 τούρκικες λίρες. Οι μεγαλύτεροι άντρες είχαν ντυθεί γυναίκες με μουσουλμανικό τσεμπέρι (**). Ήρθαμε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, όπου περιμέναμε πάνω στο πλοίο, και στη συνέχεια αποβιβαστήκαμε στην Καλαμαριά. Ύστερα ήρθαμε στο Κοκκινόχωμα Λαγκαδά, πάνω από τη Νυμφόπετρα, όπου βρήκαμε τούρκικα σπίτια και μείναμε. Μετά από πολλά χρόνια κατεβήκαμε στη Νυμφόπετρα. Έδωσα 48 δραχμές για να κάνω τα χαρτιά στην κοινότητα και μου τα φάγανε".


Ο κ. Μητσόγλου παντρεύτηκε και έκανε τα πρώτα τρία παιδιά του, όταν η πολιτεία το 1933 θυμήθηκε ότι πρέπει να τον στρατεύσει, σε ηλικία 31 ετών. "Πήγα στην Ηράκλεια Σερρών να υπηρετήσω, σε μια περίοδο αναταραχής στη χώρα. Έκτοτε, ντύθηκα άλλες έξι φορές το χακί", λέει. Στην Ηράκλεια συμμετείχε για πρώτη φορά στις εθνικές εκλογές, και όπως αποκαλύπτει σήμερα, 77 χρόνια μετά, "ψήφισα Ελευθέριο Βενιζέλο".


Ο πόλεμος του ʼ40 βρήκε τον κυρ Χαράλαμπο στα βουνά της Αλβανίας να αντιστέκεται με τον ελληνικό στρατό στους Ιταλούς. Ακόμη και σήμερα ηχούν στα αυτιά του οι οβίδες των εχθρικών αεροπλάνων και οι ριπές των πολυβόλων. Ενώ κατάφερε να βγει αλώβητος σʼ αυτές τις μάχες, τραυματίστηκε με σφαίρες στο πόδι στη διάρκεια του εμφυλίου, το 1947, σε ενέδρα ανταρτών στο Κοκκινόχωμα. Μετά από νοσηλεία ενός έτους σε νοσοκομείο της Αθήνας επέστρεψε στο χωριό του για να συνεχίσει τη ζωή του ως αγρότης, καλλιεργώντας καπνά. Έχασε νωρίς την πρώτη του σύζυγο, ξαναπαντρεύτηκε και απέκτησε άλλα τρία παιδιά. Η δεύτερη σύζυγός του ήταν 20 χρόνια νεότερή του και πίστευε ότι θα τον φρόντιζε στα γεράματα, αλλά έφυγε νωρίτερα από τη ζωή, πριν δύο χρόνια. Ο κ. Μητσόγλου έχει πάει τρεις φορές στη γενέτειρά του, την τελευταία φορά πριν έξι χρόνια.


Το μυστικό της μακροζωίας
Εκείνο που θυμάται από τη μέχρι τώρα ζωή του είναι "φτώχεια, πείνα και δυστυχία". Σήμερα όμως παίρνει αναπηρική σύνταξη, είναι καλά στην υγεία του και ευχαριστεί τον Θεό που του έδωσε τόσα χρόνια. "Κάθε πρωί τον πηγαίνω στο καφενείο για να παίξει ξερή, μέχρι το μεσημέρι. Τρώει, ξεκουράζεται και από τις 7 το βράδυ που ξεκινάει το πρώτο δελτίο ειδήσεων μέχρι τις 11 βλέπει όλα τα δελτία ειδήσεων που παίζουν στα κανάλια", περιγράφει ο γαμπρός του, κ. Ιορδάνης Γκουτζουβελίδης.
Ο κ. Χαράλαμπος δεν έμαθε ποτέ γράμματα και δεν μπορεί να διαβάσει, αν και δεν έχει κανένα πρόβλημα όρασης. Τελευταία άρχισε προληπτικά να παίρνει φάρμακα πίεσης, ενώ σπάνια χρειάστηκε γιατρό. Το μυστικό της μακροζωίας είναι για το ίδιο "να μην καπνίζεις, να τρως υγιεινά και να μην πίνεις εμφιαλωμένα ποτά. Μόνο κόκκινο κρασί από το αμπέλι ή τσίπουρο από την παραγωγή", όπως λέει. Η κόρη του Μαρία όμως αποκαλύπτει ότι "ο πατέρας μου δεν έχει άγχος για τίποτα. Ποτέ δεν είχε άγχος. Τρώει το πρωί τραχανά, κους κους ή χαβίτς, το μεσημέρι τρώει πάντα κρέας γιδίσιο, κάθε μέρα με ένα ποτήρι κρασί, και το βράδυ μια φέτα ψωμί με γιαούρτι ή τυρί, δηλαδή ελαφρά".
Όσον αφορά τη σημερινή πραγματικότητα, ο υπεραιωνόβιος διακρίνει ότι "είναι δύσκολα χρόνια για την οικονομία. Θα μείνει πολύς κόσμος άνεργος. Δεν πάνε καλά τα πράγματα".


(*)
δεν εντοπίσαμε το χωριό.

(**)
ντυνόντουσαν έτσι αυτοί που είχαν ενεργό συμμετοχή στο αντάρτικο και ήταν επισημασμένοι ως καπετάνιοι και γενικά στελέχη της ένοπλης αντίστασης. Οι Τούρκοι τους αναζητούσαν ακόμη και μετά την συμφωνία ανταλλαγής πληθυσμών. Πολλοί από αυτούς τους καπετάνιους, διέφυγαν στην Ρωσία με νοικιασμένα μοτόρια (καραβάκια) με τον οπλισμό τους, τον οποίο πέταγαν στην θάλασσα όταν ήταν σίγουροι ότι η στεριά που πλησίαζαν ήταν Ρώσικη.


η επαρχία της Μελανθίας Πόντου του Θ. Κουρτίδη - #3

πρώτη δημοσίευση Σεπτέμβριος 2017
 
➤ τρίτη ανάρτηση (τελευταία) από το βιβλίο του Θεόδωρου Π. Κουρτίδη "η επαρχία Μελανθίας του Πόντου"
πρώτη εδώ
δεύτερη εδώ
➤ κεφάλαιο : "μονώροφοι πολυκατοικίαι"

η Μεσουδιέ - από το Google Earth, Panoramio

Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2019

ΕΠΜ - υπόμνημα στο χάρτη του Πόντου

αναγνωρίζουμε τα αρχικά, Χρήστος Γ. Ανδρεάδης

η επαρχία της Μελανθίας Πόντου του Θ. Κουρτίδη - #2

πρώτη δημοσίευση Σεπτέμβριος 2017

➤ δεύτερη ανάρτηση από το βιβλίο του Θεόδωρου Π. Κουρτίδη "η επαρχία Μελανθίας του Πόντου" - πρώτη εδώ
➤ δύο μικρά κεφάλαια με μεγάλο ενδιαφέρον :
    • οι Τούρκοι της επαρχίας Μελανθίας
    • οι Τενεσούρηδες
➤ άλλες αναρτήσεις μας για την επαρχία Μελανθίας (Μελέτ) εδώ και εδώ

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2019

βιογραφίες οκτώ επιφανών Ποντίων

➤ Αβράμ Πολυχρονιάδης
Δικηγόρος και βουλευτής Σερρών. Γεννήθηκε στο Γκιουμούς-Μαντέν του Πόντου και σπούδασε Νομικά στην Αθήνα. Μετά την Ανταλλαγή των πληθυσμών εγκαταστάθηκε στις Σέρρες, όπου εκλέχτηκε επανειλημμένα βουλευτής. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών.



Σταύρος Πλακίδης 
Μαθηματικός και αστρονόμος. Αποφοίτησε με άριστα από τη Μεγάλη του Γένους Σχολή της Κωνσταντινούπολης και αργότερα σπούδασε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Ειδικεύτηκε στην αστρονομία σε πανεπιστήμια της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας και των Η.Π.Α. Διετέλεσε ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου Αθηνών και επίτιμος προϊστάμενος του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών. Με δική του πρωτοβουλία ιδρύθηκε ο Αστρονομικός Σταθμός Πεντέλης. Έλαβε μέρος σε διεθνή αστρονομικά συνέδρια, όπως της Στοκχόλμης το 1938, του Μπέρκλεϊ το 1961 κ.ά. Έχει γράψει σχετικές επιστημονικές εργασίες και άρθρα που δημοσιεύτηκαν σε ελληνικά και ξένα περιοδικά. Υπήρξε μέλος του Δ.Σ. της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών.



Ιωάννης Μπράβος 
Λόγιος από την Αμισό. Στο περιοδικό «Χρονικά του Πόντου» δημοσιεύτηκε επιτομή ιστορικής μονογραφίας της ιδιαίτερης πατρίδας του, από τους αρχαίους χρόνους μέχρι το 1914. Περιέχονται σ’ αυτήν οι θρύλοι, τα ήθη και τα έθιμα που διαμόρφωσαν οι αιώνες στην περιοχή της ιστορικής Αμισού. Υπήρξε μέλος του Δ.Σ. της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών.



Αλκιβιάδης Κογκαλίδης 
Γεννήθηκε στην Τραπεζούντα. Σπούδασε στο Φροντιστήριο και στη συνέχεια έφυγε στην Ελβετία όπου τελείωσε την Ανώτατη Εμπορική Σχολή της πόλης Νεφ Σατέλ. Επιστρέφοντας στην Τραπεζούντα ασχολήθηκε με το εμπόριο. Το 1917, όταν τα ρωσικά στρατεύματα αποχώρησαν από τον Πόντο, όλη η οικογένειά του και ο ίδιος εγκαταστάθηκαν στο Βατούμ της Ρωσίας. Εκεί, παράλληλα με το εμπόριο, ο Κογκαλίδης ασχολήθηκε με την υπόθεση της ανεξαρτησίας του Πόντου, όπου πήρε μέρος στην Εθνοσυνέλευση των Ποντίων που έγινε στο Βατούμ και στην Εκτελεστική Επιτροπή του αγώνα ως ταμίας της. Η έκρυθμη κατάσταση που επικράτησε κατόπιν στο Βατούμ τον ανάγκασε να φύγει στην Κωνσταντινούπολη, όπου εγκαταστάθηκε για λίγο ασχολούμενος πάλι με το εμπόριο. Μετά την Ανταλλαγή ήρθε στην Αθήνα. Υπήρξε μέλος του Δ.Σ. της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών.



Κωνσταντίνος Φωτιάδης (1887 - 1947) 
Γεννήθηκε το 1887 στο Χαμψίκιοϊ της επαρχίας Ροδοπόλεως. Τα πρώτα γράμματα έμαθε στο σχολείο της πατρίδας του και τις γυμνασιακές του σπουδές συμπλήρωσε στο Φροντιστήριο Τραπεζούντας. Στη συνέχεια γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου αποφοίτησε με βαθμό άριστα.
Επέστρεψε στον Πόντο όπου εργάστηκε ως γιατρός. Κατά τον α’ παγκόσμιο πόλεμο διεύθυνε νοσοκομείο του Ρωσικού Ερυθρού Σταυρού. Όταν ήρθε στην Ελλάδα διορίστηκε πρώτα επιμελητής του νοσοκομείου «Αγία Ελένη» και έπειτα διευθυντής του. Τη θέση αυτή κατείχε μέχρι το θάνατό του στις 5 Αυγούστου 1947.
Ο Κωνσταντίνος Φωτιάδης υπήρξε μέλος και της Ιατρικής Εταιρείας της Ελλάδος και του Συλλόγου Ποντίων «Αργοναύται-Κομνηνοί».



Ιωάννης Δημητριάδης (1901-1947) 
Γεννήθηκε στα Σούρμενα το 1901. Αφού τελείωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στο Φροντιστήριο Τραπεζούντος και ήρθε στην Ελλάδα το 1921 γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αποφοίτησε το 1926 και διορίστηκε εσωτερικός γιατρός στο νοσοκομείου Συγγρού. Παραιτήθηκε το 1938 και πήγε στο Παρίσι όπου υπηρέτησε στο νοσοκομείο Saint Louis προκειμένου να ειδικευτεί στα δερματικά νοσήματα. Επέστρεψε το 1939.
Η επιστημονική του δραστηριότητα υπήρξε σημαντική καθώς από φιλανθρωπικής απόψεως προσέφερε πολλά στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Το ίδιο σημαντική υπήρξε και η κοινωνική του δράση. Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του Ποντιακού Αναμορφωτικού Συλλόγου και ιδρυτής της Αδελφότητος Ποντίων Παγκρατίου, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος μέχρι το θάνατό του στις 19 Αυγούστου 1947. Συμμετείχε επίσης στο Δ.Σ. της Επιτροπής μας.



Δημήτριος Συμβουλίδης (1891-1955) 
Γεννήθηκε στη Ριζούντα το 1891. Αφού τελείωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στο Φροντιστήριο Τραπεζούντας ήρθε στην Αθήνα και γράφτηκε στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου. Μετά το πέρας των Πανεπιστημιακών μαθημάτων εκπαιδεύτηκε ως γιατρός πρώτα στο νοσηλευτικό ίδρυμα «Ευαγγελισμός» και κατόπιν επί πενταετία στη Γερμανία και Ελβετία.
Επιστρέφοντας στην Αθήνα το 1925 φυματιολόγος από τους πλέον ειδικούς διεύθυνε μέχρι το θάνατό του διάφορα νοσηλευτικά ιδρύματα. Παρ’ ότι έπασχε από καρδιακού νοσήματος συνέχιζε να εργάζεται και να εκτελεί το καθήκον του και ως άνθρωπος και ως γιατρός. Υπήρξε μέλος του Δ.Σ. της Επιτροπής μας, στην οποία πάντοτε προσέφερε πρόθυμα ό,τι ήταν δυνατό.



Σταύρος Κανονίδης (? - 1964) 
Γεννήθηκε στην Κρώμνη του Πόντου.
Ως πρόσφυγας εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Υπήρξε εκλεκτό μέλος της Επιτροπής μας και επί σειρά ετών μέλος του Δ.Σ.

[από την σελίδα της ΕΠΜ]

αφιέρωμα στην Κρώμνη - 4ο μέρος

πρώτη δημοσίευση 27.11.2016

4ο μέρος του αφιερώματος
    • πρώτο μέρος εδώ
    • δεύτερο μέρος εδώ
    • τρίτο μέρος εδώ 
➤ ...ξαν οι αφορισμένοι οι Κρεμέτ !!!
➤ πως απέκτησαν προνόμια από τον Σουλτάνο και πέτυχαν την επέκταση των συνόρων της Κρώμνης μέχρι το Χοτζά Μεζαρί και Λαραχανή, ίσως εις βάρος άλλων χωριών...
➤ αν δεν γινόταν η ανταλλαγή των πληθυσμών του 1923, τώρα η Κρώμνη ίσως ήταν κυρίαρχο κράτος...

ΠΕ, 1983, τ. 49

η επαρχία της Μελανθίας Πόντου του Θ. Κουρτίδη - #1

πρώτη δημοσίευση Σεπτέμβριος 2017

➤ ...και εκεί που πιστεύαμε ότι για την Μελανθία δεν είχαμε πολύ υλικό, να' σου δύο βιβλία που δεν τα είχαμε υπόψη 
το πρώτο είναι του Θεόδωρου Π. Κουρτίδη "η επαρχία Μελανθίας του Πόντου" και το δεύτερο του Αριστείδη Σιδέρη "αναλαμπές στα παρελθόντα μιας χαμένης πατρίδος" που ευγενικά μας παραχωρήθηκε φωτοτυπία του από συγγενικό πρόσωπο του συγγραφέα
άλλες αναρτήσεις μας για την επαρχία της Μελανθίας (Μελέτ)  εδώ  και εδώ  
μένει να εντοπίσουμε υλικό για τις άλλες δύο -ιέ δηλ. την Ρεφαγιέ και την Ρεσσαδιέ 
έχουμε το βιβλίο του Θ. Κουρτίδη (σ' ευχαριστώ Στέλιο...) από το οποίο θα βάλουμε μερικές αναρτήσεις.

   • Θεόδωρου Π. Κουρτίδου, η επαρχία Μελανθίας του Πόντου
   • εκδ. Παναγία Σουμελά, Θεσ/νίκη, 1973
   • σελ. 143