Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

η ευγηρία στον Πόντο

Δεν γνωρίζω εάν είναι φυσιολογικό όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος να έχει μεγαλύτερη έγνοια και φροντίδα προς ηλικιωμένους, γονείς και εν γένει γέροντες. Αυτό συμβαίνει σε μένα αγαπητοί φίλοι. Φροντίζω όσο μπορώ κάθε μεγάλο σε ηλικία, κάθε γέροντα. Έχω πει σε φιλικές κουβέντες ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν θέλουν, δεν περιμένουν πολλά από εμάς. Λίγο να νοιαστούμε γι’ αυτούς, λίγο να τους ακούσουμε να μας πουν τις ιστορίες τους, λίγο να τους καταλάβουμε. Πρέπει να επιδείξουμε την δέουσα υπομονή μπρος στις παραξενιές τους γιατί οι παραξενιές αυτές νομίζω ότι είναι ένα είδος γεροντικής ασθένειας. Παρακάτω αναρτούμε ένα άρθρο το οποίο τα προηγούμενα χρόνια θα το προσπερνούσα. Σήμερα όμως στάθηκα εδώ και σας καλώ να το διαβάσετε. Αφορά αυτούς που μας μεγάλωσαν, που μας νανούρισαν, που μας κουβάλησαν στην πλάτη. Είναι αυτοί που μας έμαθαν να αγαπούμε τον Πόντο, μας δίδαξαν χορό και γλώσσα …

ΠΕ, 1983, τ. 52

Δεν υπάρχουν σχόλια: